# دو لایه‌ی DNS که وقتی هر دو سبزن، عین هم به نظر می‌رسن

> یه VPC توی یه اکانت نمی‌تونست اسم‌های یه زون خصوصی رو که مال یه اکانت دیگه بود ریزالو کنه. پیرینگ سالم بود، مسیرها درست بودن، تیک DNS resolution هم خورده بود. همه‌ی سیگنال‌ها سبز بودن و جواب باز هم NXDOMAIN بود، چون دو تا لایه‌ی مختلف DNS یه چراغ سبز یکسان روشن کرده بودن.

- URL: https://ashkmb.com/fa/blog/route53-private-zone-membership-vs-peering/
- Author: Ashkan Kamyab (https://ashkmb.com)
- Published: 2026-08-08
- Language: fa

پادهای داخل VPC یه اکانت، برای اسم‌های یه private hosted zone که مال یه اکانت دیگه بود، مدام NXDOMAIN می‌گرفتن. خرابی شکل خیلی مشخصی داشت: فقط از همون یه VPC بیرونی اتفاق می‌افتاد. همون اسم‌ها رو از VPC خودِ زون کوئری بگیر، فوراً ریزالو می‌شدن. پس نه زون خراب بود، نه رکورد مشکل داشت، نه تأخیر انتشار در کار بود. دامنه‌اش دقیقاً یه VPC بود؛ از اون جزئیاتی که باید بهم می‌گفت چی خرابه و به‌جاش هیچی نگفت، چون داشتم از لایه‌ی اشتباه بهش نگاه می‌کردم.

اتصال پیرینگ بین دو VPC سالم بود. مسیرها دو طرف سر جاشون بودن. سکیوریتی گروپ‌ها اجازه‌ی ترافیک رو می‌دادن. و گزینه‌ی `allow_remote_vpc_dns_resolution` اتصال پیرینگ تیک خورده بود؛ همون تنظیمی که اسمش از همه بیشتر این حس رو می‌ده که «بذار این VPC از روی پیرینگ DNS رو ریزالو کنه». همه‌ی سیگنال‌هایی که بلد بودم نگاه کنم سبز بودن. ولی اسم‌ها باز هم ریزالو نمی‌شدن.

## دو تا لایه

دلیل این‌که هیچ‌کدوم از اون سیگنال‌های سبز کمکی نکرد اینه که DNS توی یه ساختار پیرینگ‌شده‌ی بین‌اکانتی روی دو تا سازوکار مستقل کار می‌کنه، و این دو از بیرون یه شکل به نظر می‌رسن.

اولی، ریزالو DNS از طریق خود اتصال پیرینگه. اون فلگ `allow_remote_vpc_dns_resolution` فقط یه کار محدود می‌کنه: به اینستنس‌های یه طرف پیرینگ اجازه می‌ده اسم‌های DNS خصوصی اینستنس‌های طرف دیگه رو که *خود AWS اختصاص داده* ریزالو کنن؛ یعنی هاست‌نیم‌های `ip-10-x-x-x.region.compute.internal` که خودکار داده می‌شن. کل دامنه‌ی این فلگ همینه. مربوط به DNS داخلی پیش‌فرضیه که هر VPC مجانی می‌گیره.

دومی، عضویت VPC توی زون خصوصیه. یه زون خصوصی **فقط به کوئری‌های شبکه‌های VPC پیوندخورده به خودش جواب می‌ده**. پیوند یه کار جدا و صریحه: یه VPC مشخص رو به یه زون مشخص وصل می‌کنی، و فقط اون‌وقته که اون زون توی ریزالور همون VPC ظاهر می‌شه. زونی که به VPC تو پیوند نخورده، از نظر ریزالور VPC تو اصلاً وجود نداره، و جواب صادقانه و درست به کوئری برای هر کدوم از اسم‌هاش NXDOMAIN هست.

این دو لایه هیچ ربطی به هم ندارن. قابلیت DNS resolution پیرینگ مربوط به اسم‌های خودکار `compute.internal` می‌شه؛ عضویت زون مربوط به زون سفارشی خودته. تیک زدن گزینه‌ی پیرینگ اولی رو عوض می‌کنه و مطلقاً هیچ تأثیری روی دومی نداره. VPC بیرونی من می‌تونست هاست‌نیم‌های `compute.internal` طرف مقابل رو بی‌نقص ریزالو کنه، که دقیقاً همون قول این فلگه، و این موفقیت هیچی درباره‌ی این‌که زون سفارشی من جواب می‌ده یا نه بهم نمی‌گفت، چون این هیچ‌وقت کار اون فلگ نبود.

## چرا گولت می‌زنه

همه‌ی واکنش‌های عادتی‌ام برای عیب‌یابی به لایه‌ی پیرینگ اشاره می‌کردن. پیرینگ فعاله؟ مسیرها هستن؟ سکیوریتی گروپ‌ها اجازه می‌دن؟ DNS resolution روی اتصال روشنه؟ این‌ها سؤال‌هاییه که درباره‌ی اتصال بین شبکه‌های VPC می‌پرسی، و جواب تک‌تکشون درست برگشت، چون لایه‌ی پیرینگ واقعاً درست بود. مشکل این بود که درست بودن لایه‌ی پیرینگ مدرکی درباره‌ی عضویت زون نیست. من مدام از یه سازوکار چک سبز جمع می‌کردم و اون‌ها رو مایه‌ی اطمینان درباره‌ی یه سازوکار دیگه حساب می‌کردم.

توی کل این سطح هیچ چیزی نمی‌گه «این VPC عضو زون نیست». هیچ چراغ قرمزی براش وجود نداره. کنسول پیرینگ راضیه، جدول‌های مسیریابی راضی‌ان، سکیوریتی گروپ‌ها راضی‌ان، و پیوندِ جاافتاده توی یه ریسورس کاملاً متفاوت زندگی می‌کنه که فقط وقتی پیداش می‌کنی که از قبل بهش شک داشته باشی. خرابی توی شکاف بین دو لایه‌ایه که هر دو سبز گزارش می‌دن، و شکل این باگ اینه که سبزیِ لایه‌ای که می‌بینی قانعت می‌کنه لایه‌ای که نمی‌بینی هم سالمه.

## فیکس، و این‌که چرا دو مرحله‌ایه

فیکس اینه که VPC بیرونی رو واقعاً عضو زون کنی. چون زون و VPC توی دو اکانت مختلف‌ان، این پیوند یه دست‌دادن دومرحله‌ایه، با یه فراخوانی توی هر اکانت:

```bash
# In the zone-owner account: authorize the foreign VPC.
aws route53 create-vpc-association-authorization \
  --hosted-zone-id "$ZONE_ID" \
  --vpc VPCRegion="$REGION",VPCId="$FOREIGN_VPC_ID" \
  --profile zone-owner

# In the VPC-owner account: accept by associating.
aws route53 associate-vpc-with-hosted-zone \
  --hosted-zone-id "$ZONE_ID" \
  --vpc VPCRegion="$REGION",VPCId="$FOREIGN_VPC_ID" \
  --profile vpc-owner
```

این تقسیم تشریفاتی نیست. مجوز دادن تصمیم صاحب زونه، پس با اعتبارنامه‌ی صاحب زون اجرا می‌شه؛ پیوند، زون رو به یه VPC وصل می‌کنه که مال اکانت دیگه‌ست، پس با اعتبارنامه‌ی همون اکانت اجرا می‌شه. هر نیمه همون‌جایی اجرا می‌شه که ریسورسش زندگی می‌کنه. به همین ترتیب اجراشون کن، و ریزالور VPC بیرونی فوراً شروع می‌کنه به جواب دادن برای زون. رکورد مجوز بعد از کامل شدن پیوند باقی می‌مونه، پس هر دو نیمه ماندگارن و بعداً هر دو رو می‌شه توی هر ابزاری که زیرساخت به‌عنوان کدت رو مدیریت می‌کنه ایمپورت کرد.

## تله‌ی ممیزی

وقتی فهمیدی چیزی که مهمه پیونده، یه غافلگیری دوم منتظرته: هیچ دستور واحدی نیست که بهت بگه یه VPC می‌تونه یه زون رو ریزالو کنه یا نه. دو تا دستور هست، و به دو تا سؤال متفاوت جواب می‌دن.

```bash
# What is actually associated (the resolver truth):
aws route53 get-hosted-zone --id "$ZONE_ID"

# What has merely been authorized (a standing invitation):
aws route53 list-vpc-association-authorizations --hosted-zone-id "$ZONE_ID"
```

دستور `get-hosted-zone` فهرست شبکه‌های VPC که واقعاً پیوند خوردن رو می‌ده، یعنی همون مجموعه‌ای که می‌تونه ریزالو کنه. دستور `list-vpc-association-authorizations` فهرست شبکه‌های VPC مجوزدار رو می‌ده، که فقط اجازه‌ی پیوند خوردنه، نه خود پیوند. این دو تا مدام با هم نمی‌خونن. ممیزی یکی از زون‌ها یه VPC رو نشون داد که مجوز گرفته بود ولی هیچ‌وقت پیوند نخورده بود: از سمت زیرساخت به‌عنوان کد کار تموم‌شده به نظر می‌رسید، ریسورس مجوز وجود داشت، و ریزالو از اون VPC هنوز خراب بود. برعکسش هم پیش میاد: همون زون به یه VPC پیوند داشت که دیگه توی هیچ اکانتی وجود نداشت، باقی‌مونده‌ی یه محیط برچیده‌شده؛ بی‌خطر، ولی راحت می‌شد با یه همتای زنده اشتباهش گرفت. مجوز داشتن یعنی پیوند داشتن نیست، و پیوند داشتن هم لزوماً یعنی هنوز واقعی بودن نیست.

## درسی که ارزش نگه داشتن داره

درس ماندگار درباره‌ی Route53 نیست. اینه که وقتی دو لایه یه چراغ سبز یکسان نشون می‌دن، سیگنال سالم از یکی مدرکی درباره‌ی اون یکی نیست، هر قدر هم که اسمش با اطمینان خلافش رو القا کنه. اسم `allow_remote_vpc_dns_resolution` طوریه که انگار همه‌ی DNS روی پیرینگ رو کنترل می‌کنه. فقط یه برش باریک رو کنترل می‌کنه، و برشی که من واقعاً لازم داشتم کلاً توی یه ریسورس دیگه بود.

پس وقتی یه سیگنال سبزه و اون چیز باز هم کار نمی‌کنه، سؤال مفید این نیست که «چرا این چیز سبز داره بهم دروغ می‌گه». اون چیز سبز معمولاً درباره‌ی لایه‌ی خودش راست می‌گه. سؤال اینه که خرابی واقعاً توی کدوم لایه‌ست، و این‌که اون سبزِ اطمینان‌بخشی که بهش زل زدی اصلاً اون‌جا اعتباری داره یا نه. بیشتر وقت‌ها نداره، و جواب واقعی یه ریسورس اون‌طرف‌تره، جایی که هیچ‌وقت نگاهش نکردی چون هیچ چیزی تو رو به اون سمت نفرستاد.
